[Teen Top- L. Joe] Coś za coś, ktoś za kogoś 2/2

Za wszelkie błędy przepraszam~

----------------------------------------------------------

Siedzący Minwoo pomiędzy Wami. Joe jedną ręką Cię obejmuje, druga ociera łzy z twarzy dziecka. Opierasz głowę na jego klatce, on w odpowiedzi pogłębia uścisk. Cisza przerywana płaczem, wspomnienia uderzające z ogromną siłą Waszą dwójkę...

Powoli, stopniowo małe kropelki zaczynają uderzać o dach, parapety. Wraz z nimi Minwoo zerwał się i wybiegł z pokoju. Po kierunku wiedziałaś, że pobiegł do swojego pokoju. Zaraz jego sylwetka pobiegła w drugą stronę. Wzięłaś z siebie jego ręce.

- Minwoo!

Chciałaś wstać, ale jego ręce znów znalazły się na Tobie, trzymały Cię tak, żebyś nie pobiegła za dzieckiem.

- Puść mnie. On może uciec, nie rozumiesz?!

- Właśnie leży na środku w ogrodzie. Przeszkodzisz mu?- spytał, łapiąc Cię za podbródek i podnosząc twarz do góry, tak, żebyś spojrzała mu w oczy. Widziałaś zbierające się łzy.

- Ja...- obejrzałaś się ostatni raz na drzwi. Postanowiłaś zostawić go samego, póki jeszcze deszcz był lekki. Odwróciłaś się z powrotem do Byunghun'a. Rozpłakałaś się, przypominając sobie wszystkie chwile spędzone z nim. To, co razem przeżyliście... Możecie opisać tylko Wy...

- Uljima~

- Tęskniłam- pociągnęłaś nosem- na prawdę... Ja nadal...- miałaś już dokończyć, ale chłopak wpił się w Twoje usta, uniemożliwiając Ci to.

~*~

Czy ten pan, który jest bardzo daleko... ma jakiś związek z tym naszyjnikiem?

Czy moja mama żyje?

Nie jesteśmy bezpieczni, a ten chłopak jest podejrzany!

~*~

- Przejdźmy się.

- Ale pada.

- Kiedy potrzebujesz przemyśleć kilka spraw, lub po prostu zostać sama, uciekasz do ogrodu i kiedy pada, leżysz na trawie. A ja kiedy potrzebuję tego samego, chodzę właśnie w deszczu. Idziemy?

- Zawołam Minwoo.

- Nie możemy iść sami?- spytał z nadzieją.

- Uh...- zamyśliłaś się. Nic więcej nie mówiąc, wyszłaś z pokoju, kierując się do pokoju chłopca.

- Minwoo, Gwenchana?

- Nie martw się. A teraz idź z nim- odpowiedział sucho.

- Oh, Minnie~

- Idź! Chcę być sam... proszę- popatrzył na Ciebie zapłakanymi oczętami. Nie mogłaś na to patrzeć. Usiadłaś obok niego na łóżku i przytuliłaś go.

- Jak wrócę, opowiem Ci o deszczu- uśmiechnęłaś się. Pogłaskałaś go i wyszłaś pewnym krokiem z pokoju.

~*~

- Nie wiem co o tym wszystkim myśleć...

- Ja bałbym się bardziej o to, jak to skończyć- odparł smutno. Poczułaś, że splata palce Waszych dłoni ze sobą.

- Musimy uważać na Minwoo. A co z tym?- wyjęłaś z kieszeni naszyjnik z wielkim okiem.

- Na razie to zatrzymamy.

- A nie lepiej tego oddać i mieć święty spokój...- westchnęłaś.

- N-no co?- zarumieniłaś się, kiedy tak na ciebie popatrzył.

- Chcesz im to oddać po tym, jak zabili 6 osób?- poczułaś się głupio. Racja.

- Nie...

- Masz z nimi jakichś kontakt?- spytał nagle.

- Ja? To ty mi o tym powiedziałeś!- wyczułaś, że to wszystko zaczyna go trochę przerażać- A ty? Kontaktujesz się z nimi?- spytałaś z niepokojem w głosie.

- Aniyo...- *...*, on kłamie

- Teraz już nic nie rozumiem! Mamy ten naszyjnik- poczułaś, jak ścisnął Twoją dłoń- tylko co z tego, skoro grozi nam niebezpieczeństwo?

- Musimy czekać na znak od nich- odpowiedział, akcentując dokładnie pierwsze słowo.

- Ile?

Nie odpowiedział Ci. Zamiast tego objął i przytulił do siebie.

- Mollayo. Zostaje jeszcze jedna sprawa do omówienia- światło latarni dodało jego oczom blasku, dzięki któremu stały się jeszcze piękniejsze. Jakbyście się porozumieli bez poruszenia ustami. W tym samym czasie powiedzieliście:

- Projekt

Na Waszych twarzach pojawił się uśmiech, bo oboje chcieliście przygotować go tylko z jednego przedmiotu:

- Chemia.

~*~

- Minnie, wróciłam!- zawołałaś, ściągając z nóg buty. Od razu udałaś się do jego pokoju. Drzwi były zamknięte. Uchyliłaś je lekko i zaglądnęłaś do środka. Na ogromnym łóżku, na samym środku, spał smacznie Minwoo.

- Dobranoc- wyszeptałaś zamykając drzwi.

~*~

- Gdzie jest naszyjnik?

- Nie wiem, jeszcze go nie znalazła. Gdybyś nie zauważył, ten dom nie należy do małych- odparł lekko kpiąco. Poczuł przeszywający ból na żebrach.

- Z szacunkiem, gówniarzu.

Leżał na ziemi, przed mężczyzną, który zadał mu cios. Oddech pogłębił się, a nowa dawka adrenaliny rozpoczęła wędrówkę po organizmie.

- Nie masz prawa jej nic zrobić. Jest niewinna, tak samo jak ja czy dziecko!- krzyknął.

- O nie. Mylisz się. Wiem, że Wasi rodzice zapoznali was trochę z doświadczeniami.

- Gdybyś chciał na prawdę go mieć, nie zabiłbyś naszych rodziców!- chciał się podnieść, ale przez kopnięcie w drugi bok znieruchomiał. Poczuł nacisk buta na samym środku swoich pleców.

- Pożegnali się z wami, bo nie chcieli nam wyjawić chociaż namiastki informacji. Zostałem poinformowany, że jedno z was ma naszyjnik. Koło się zamyka, mój drogi. Albo naszyjnik, albo dołączacie do swoich rodziców... gdziekolwiek są- dopowiedział po chwili.

- Mieli honor! Nie to co ty! To, co ONI odkryli, należało do nich! Tylko do nich. Potrafili zginąć dla tego odkrycia a przede wszystkim zginęli, żeby nas chronić!

Kolejny kopniak. Zaczął się zwijać z bólu.

- Jak śmiesz- usłyszał, że z nerwów głos zaczął się chwiać- zadaniem naukowców jest przeprowadzanie różnego typów obserwacji, doświadczeń po to, aby ulepszyć ten świat! Gdyby was chcieli chronić, nie pozwolili by wam patrzeć, jak ich zabijam. Pomyśl! Masz 3 dni, nie więcej, zrozumiano?!

Poczuł  uderzenie w tył głowy...

~*~

Kiedy wychodziłaś z Minwoo z domu, już stał pod nim Joe. Po tym, jak zamknęłaś dom, od razu pobiegłaś w jego ramiona.

- Annyeong~

Pocałował cię.

- Bleee, nie przy ludziach!- usłyszeliście głos chłopca.

- Chodź młody, odprowadzimy cię- powiedział Byunghun łapiąc Cię za rękę.

Przez całą drogę Lee trzymał Twoją dłoń. Wokół was podskakiwał wesoło Min.

- Jesteśmy na miejscu- powiedział z uśmiechem na twarzy Byung do Minwoo.

- Będę od razu po lekcjach- powiedziałaś, puszczając do niego oczko.

- Arasso!- krzyknął i pobiegł do wejścia szkoły.

- A my idziemy na lekcje do siebie. Musimy powiedzieć pani Kim o naszym projekcie- oboje zaśmialiście się i ruszyliście w kierunku budynku.

~*~

- A może najpierw zobaczymy co tam jest napisane, a potem się go pozbędziemy?- spytałaś, oglądając dokładnie każdy milimetr wisiorka- Co o tym myślisz?

Spojrzałaś na Joe. Zobaczyłaś, że chłopak trzyma dłoń na boku, jakby chciał go ukryć. Powoli wyciągnęłaś rękę w tamtą stronę, po czym dźgnęłaś go w miejsce powyżej dłoni. Chłopak syknął z bólu.

- Co robisz?!- wrzasnął

- M-mianhae...- złość w jego oczach zniknęła. Przytulił cię.

- To ja przepraszam.

Złapałaś dłońmi zamek od bluzy i powoli go rozsunęłaś. Żeby nie podejrzewał, że chcesz zobaczyć jego żebra, wpiłaś się w niego usta, siadając na jego nogach. Włożyłaś mu dłonie pod koszulkę, przejeżdżając po jego brzuchu. Uśmiechnęłaś się, gdy usłyszałaś lekkie mruknięcie. Pod pozbyciu się bluzy, złapałaś jego koszulkę i podciągnęłaś do góry. Jak podejrzewałaś, chłopak tego nie przewidział- był zajęty pocałunkiem. Szybko spojrzałaś na jego bok. Wielki siniak, a pod nim rozcięcie.

- Co to jest?- przestraszyłaś się- Kto Ci to zrobił?!

- Wplątałem się w bójkę, nieważne- odwrócił wzrok.

~*~

Kiedy Joe opuścił Twój dom, a Minwoo znalazł się w objęciach Morfeusza,  postanowiłaś poszukać jakiegoś znaku w pokoju mamy. Po 30 minutach przeglądania różnych ksiąg, znalazłaś kopertę, która była podpisana: "*..*, to Was ochroni"

Po otworzeniu zobaczyłaś wiele schematów przedstawiających przebieg reakcji. Wiedziałaś co to jest i jak to wykorzystać. Teraz mogłaś usunąć z domu ten naszyjnik, nadal pozostawiając tajemnicę 3 rodzin w spokoju, z dala od światła dziennego.

~*~

Wyszłaś wesoło z domu z myślą, że zaraz będziesz przytulona do Lee Byunghun'a. Myliłaś się. Nie było go.

Wszystko wskazywało na to, że dzisiaj nie będzie go w szkole. Kilka minut po dzwonku na lekcję, do klasy wpadł brunet.

- Przepraszam za spóźnienie- powiedział, jakby coś recytował i udał się w stronę ławek. Usiadł z Tobą w ławce. Po zapisaniu tematu popatrzył się na Ciebie.

Te oczy...

- Byunghun?- spytałaś zdziwiona.

- Tak. To ja- puścił do Ciebie oczko.

- Masz za dużo pieniędzy, czy co... za niedługo cię nie rozpoznam!

- Udowodnię ci, że tak. Ale po lekcji.

Kiedy usłyszał dzwonek, załapał Cię za rękę i wybiegliście z klasy. Biegnęliście w stronę szatni.

Chłopak oparł cię o ścianę i zaczął namiętnie całować.

Kiedy skończył, powiedział:

- Widzisz? To ja.

~*~

 Od: Han Jae Joon

Mam nadzieję, że naszyjnik już nie może się doczekać jutra

~*~

- Joe, czy... dostałeś jakąś wiadomość?

- Nie. Boję się, że może Wam się coś stać- zaczął nerwowo ściskać wisiorek w dłoni.

Nie wiedziałaś, czy powiedzieć mu o kopercie i jej zwartości. Powstrzymałaś się. W końcu nie dali żadnego znaku.

~*~

Stałaś od 10 minut pod szkołą Minwoo. Nie wychodził. Zapytałaś kilku dzieci, czy go widziały, ale nie powiedziały Ci niczego konkretnego.

Postanowiłaś zapytać się wychowawczyni o chłopca.

- Po Minwoo przyszedł jego tato.

- Proszę pani, jego ojciec nie żyje od 7 lat- powiedziałaś sucho.

- Był to mężczyzna ubrany w czarny garnitur. Na prawdę, myślałam, że to jego tato. Czy mam wezwać- nie dokończyła, bo od razu się roześmiałaś i powiedziałaś:

- Zapomniałam! Dzisiaj jechał z moim bratem do cyrku- Wszystko, byle nie wzbudzać podejrzeń...

 Kiedy wybiegłaś z budynku, stał pod nim ciemny samochód.

- Pani *...*, zapraszam.

Wiedziałaś kto to. Popatrzyłaś na niego złowrogo.

- Proszę, pojedziemy do dzieciaka, to znaczy, do Minwoo.

- Co mu zrobiłeś...

- Oh, nic! Jeszcze. Wsiadaj!

~*~

Kiedy zostałaś wysadzona przez konkurenta mamy, pana Yang'a, złapał Cię Joe.

- Gwenchana?- spytał ochrypniętym głosem.

Rozpłakałaś się.

- Pyta się o to pobity do krwi chłopak?- spytałaś, kładąc dłonie na jego policzkach.

- Gołąbeczki, idziemy.

Weszliście do wielkiego hangaru.

W kącie siedział związany Minwoo

- Minnie!- podbiegłaś do niego, ale zanim zdążyłaś dobiec, jeden z podwładnych Yang'a odepchnął Cię z dużą siłą.

- Nie dotykaj jej!- krzyknął Lee. Za to został powalony na ziemię.

- Naszyjnik. Miałeś mi go dostarczyć. Gdzie jest, Park Byunghun'ie?

Inny mężczyzna podniósł z ziemi Minwoo i postawił go przede mną. Za nim stanął Yang Sungmin. Zza pasa wyciągnął pistolet i przyłożył dziecku z tyłu głowy.

- NIE!!- wrzasnęłaś. Dostałaś w twarz. Kolejny cios przyjęły twoje plecy. Upadłaś na kolana.

- Zabij mnie, nie jego, proszę!- błagałaś.

- *...* to nic nie da- wyszeptał leżący Lee.

- Wszyscy zginiecie!- echo odbiło się od ścian pomieszczenia.

- Dajcie naszyjnik, albo dołączycie do swoich rodziców. Natychmiast!

Gdybym miała rozwiązane ręce, dałabym ci go, bo chcę żyć normalnie- na te słowa mężczyzna uwolnił Ci dłonie. Z wewnętrznej kieszonki w bluzie wyciągnęłaś potężny naszyjnik.

- *...* NIE RÓB TEGO! Praca rodziców pójdzie...- nie dokończył, ponieważ kolejny raz zadano mu cios.

- Nie pójdzie na marne- stwierdziłaś, że lepiej będzie, jeśli rozwiążesz to pokojowo- Niech świat stanie się lepszy- zaczęłaś iść w stronę Yang'a.

- Oto i on- powiedziałaś dumnie.

- Grzeczna dziewczyna. W nagrodę będziesz widzieć, jak Ci dwaj umierają.

-  NIE!- podbiegłaś do Joe, patrząc na Minwoo.

- W takim razie zginiesz pierwsza. To też przywilej- zaśmiał się kpiąco.

Rozwiązał liny z ciała chłopca i popchnął go w Twoją stronę.

Klęczałaś obok Joe, a Minwoo wtulił się w niego.

Yang wziął znowu broń do ręki.

- Żegnaj, *...* ...

Usłyszeliście strzał. Spróbowałaś poruszyć się. Kiedy otworzyłaś oczy, zobaczyłaś, że przed Tobą leży Minwoo.

- MINNIE!- rozpłakałaś się, kładąc jego głowę na swojej dłoni- Minnie!

- Ja...- z jego klatki piersiowej wylewała się fala krwi- chciałem... Cię... u-uratować. Jeden do jednego- uśmiechnął się lekko. Przechylił głowę na Twojej ręce. Odszedł...

*...*, Twój brat jest ze mną. Wierzymy w ciebie, walcz

Usłyszałaś grad bijący o dach hangaru.

- CO ZROBIŁEŚ?!- wrzeszczałaś na Yang'a- TO BYŁO NIEWINNE DZIECKO!- wstałaś i na chwiejących się nogach zaczęłaś biec w jego stronę. Pistolet był wycelowany na twoją głowę. Pomimo tego, dalej biegłaś.

Dla mamy, dla Ciebie, Minnie...

Był na wyciągnięcie ręki. Wiedziałaś, że nie strzeli z tej odległości. Złapałaś za broń. Zrobiłaś to z taką siłą, że mężczyzna puścił go. Teraz był w Twojej dłoni. Kopnęłaś go z całej siły(która połączyła się ze złością) w krocze. Teraz padł na ziemię.

- KAŻDY MA SWOJE MIEJSCE. Właśnie tam się udajesz- strzał. Drugi. Trzeci. Zaczęłaś mu dziurawić klatkę piersiową. Za to, że zabił naszych rodziców i Minwoo.

Popatrzyłaś przed siebie. Drzwi. Wybiegłaś przez nie. Deszcz padał z gradem coraz mocniej. Uciekałaś do domu. Nie miałaś zamiaru patrzyć Joe w oczy. Wiedział, miał z nimi kontakt. Przez niego zabili Minnie'go.

Spakowałaś wszystkie rzeczy do sporej walizki. 

Po 2 godzinach usłyszałaś pukanie do drzwi. Pewnym krokiem ruszyłaś w ich stronę.

- CZEGO?!- wykrzyknęłaś. Byunghun stał z ciałem Minnie'go przed Tobą.

~*~

Pogrzeb chłopca był skromny. Tak jak ostatnio- czekałaś, aż wszyscy pójdą i zostaniesz sama z Minwoo.

Usłyszałaś za sobą kroki. Wiedziałaś, że to Lee Byunghyun. Obszedł dookoła grób tak, żeby znaleźć się na przeciwko Ciebie. Kładąc ogromne kwiaty, powiedział:

- Dla najwaleczniejszego obrońcy tajemnicy.

Staliście w ciszy dobre kilkanaście minut. Odważyłaś spojrzeć na niego.

- Mój ulubiony kolor- wyszeptałaś. Chłopak od razu podszedł do Ciebie i przytulił. Nie sprzeciwiałaś się. Kochałaś go, bez względu na wszystko...

~*~

- A najlepszy projekt w klasie i całej szkole wykonali...- chwila napięcia- Lee Byunghun i *...* z chemii, gratuluję!

- Mówiłem, że wygramy!- chłopak przy całej klasie przytulił Cię.

Kiedy już atmosfera opadła, spytałaś się Byunghun'a:

- Wiesz, dlaczego wygraliśmy?

- Ciężka praca- mówiąc to rozczochrał Ci włosy.

Wyjęłaś z torby kopertę i dałaś mu ją. Z tyłu była wiadomość dla Was obu, a na pierwszej stronie- przebiegi reakcji, które pomogły Ci w lepszych zrozumieniu właściwości.

Twój chłopak po przeczytaniu całej zawartości kartki, popatrzył się na Ciebie.

- Co to jest?

- To nam pomogło. To treść odkrycia naszych rodziców. A naszyjnik właśnie pływa sobie w zatoce. Nawet jeśliby go odnaleźli... nic nie zrozumieją, a my tak.

- Świetnie to wymyśliłaś- pocałował Cię w czoło.

~*~

- Minwoo, mama Cię woła!

- Już idę!

- Musimy wychodzić!

- Spokojnie, umma~

- To twój pierwszy dzień w szkole, nie wypada się spóźnić- powiedział Joe.

- Tato, damy radę!- zaśmiał się Min.